Γεια σου Δημήτρη!
Ονόματα θεών οι αρχαίοι όχι, δεν έπαιρναν. Είναι όμως πολύ διαδεδομένα τα «θεοφόρα» ονόματα, όπως αυτά που αναφέρεις.
Για μένα, η δύναμη των ονομάτων είναι κάτι απλό: όταν έχεις να κάνεις με ένα παιδί, ό,τι το αποκαλείς, το πιστεύει. Αν του λες πως είναι έξυπνο, θα έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για τις νοητικές του ικανότητες, ενώ εάν το αποκαλείς συνέχεια βλάκα, στο τέλος θα το πιστέψει και θα γίνει. Το όνομα είναι ένας ήχος που σε συντροφεύει σε όλη σου τη ζωή. Και, μην ξεχνάμε πως η σημασία ενός ονόματος ήταν προφανής στους αρχαίους. Οπότε, ακούγοντας το όνομά τους από παιδιά, λειτουργούσε σαν «εγκεφαλικός προγραμματισμός».
