HΛΙΟΥΓΕΝΝΑ -- Είναι τα Χριστούγεννα παγανιστικά;

[Δέσποινα]

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ;


Η 25η Δεκεμβρίου συμπίπτει παραδοσιακά με το χειμερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή με τη νύχτα με τη μεγαλύτερη διάρκεια. Η επόμενη νύχτα είναι θεωρητικά μικρότερη για κάποια δευτερόλεπτα, καθώς ο ήλιος ανατέλλει νωρίτερα και δύει αργότερα, ενώ μέχρι την ημερομηνία αυτή συμβαίνει το αντίθετο (λόγω όμως των  εκατοντάδων χρόνων που έχουν περάσει από την καθιέρωση της ημερομηνίας αυτής, αυτή δεν είναι πια σωστή, καθώς μετακινείται αργά ¾η ακριβής ημερομηνία του χειμερινού ηλιοστασίου του 1999 είναι το ξημέρωμα της 22ης Δεκεμβρίου).

Όλοι οι πολιτισμοί είχαν καθιερώσει γιορτές για αυτή την ημερομηνία, καθώς πίστευαν πως είναι η μέρα της ανάστασης του ηλιακού θεού.

Η αρχαιότερη απόδειξη της σημαντικότητας της ημερομηνίας αυτής για τους αρχαίους λαούς είναι το μεγαλιθικό μνημείο του Newgrange στην Ιρλανδία, το οποίο θεωρείται παλιότερο από τις πυραμίδες και είναι μια κυκλικό πέτρινο κτίριο απίστευτης τεχνικής. Κατασκευασμένο, υποτίθεται, από πρωτόγονους, είναι παρόλα αυτά έτσι χτισμένο που ο κεντρικός του θάλαμος φωτίζεται κάθε χειμερινό ηλιοστάσιο και μόνο. Η ακτίνα του ήλιου περνά μέσα από πολλά μέτρα πέτρας και φωτίζει μια λεκάνη στολισμένη με ηλιακά σύμβολα και σπείρες. Σήμερα δε γνωρίζουμε ποιο σκοπό εξυπηρετούσε και τον τρόπο με τον οποίο κατασκευάστηκε.
Οι Σουμέριοι και οι Μεσοποτάμιοι γιόρταζαν το ηλιοστάσιο σαν την ημέρα της μάχης του Μαρντούκ με τις δυνάμεις του Χάους. Επειδή, μάλιστα, η παράδοση απαιτούσε την αυτοκτονία του βασιλιά τους για να «μεταφερθεί» στο πλευρό του Μαρντούκ και να τον βοηθήσει, ανακήρυτταν βασιλιά τους για την περίοδο του δωδεκαήμερου κάποιον τυχαίο και, αφού του πρόσφεραν βασιλικές τιμές, τον έσφαζαν τη δωδέκατη μέρα τελετουργικά.

Οι Βαβυλώνιοι και οι Πέρσες εκτελούσαν την ίδια περίοδο παρόμοιους εορτασμούς, στους οποίους οι άρχοντες και οι δούλοι άλλαζαν τίτλους.
Οι Σκανδιναβοί, που αντιμετώπιζαν νύχτες μεγαλύτερες από 25 ώρες(!), γιόρταζαν το Yuletide, κατά το οποίο οι κυνηγοί έφευγαν στα ψηλά βουνά για να δουν πρώτοι την επιστροφή του Ήλιου που είχε χαθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο πρώτος που θα την αντίκριζε έφερνε τα καλά νέα στους καταυλισμούς και ήταν επικεφαλής στο πλούσιο γλέντι που διοργανωνόταν στην επιστροφή του. Στα ίδια μέρη του Βορρά, έδεναν μήλα στα κλαδιά των δέντρων για να υπενθυμίζουν πως η άνοιξη θα γυρίσει, ξεκινώντας ίσως έτσι την παράδοση του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Δεν ήταν μόνο ο Χριστός και ο μιθραϊκός ηλιακός θεός που λέγεται πως γεννήθηκαν τη μέρα αυτή, αλλά και ο Όσιρις, ο Ώρος, ο Διόνυσος, ο Άδωνις, ο Δίας και ο Jupiter, ο Tammuz, ο Ηρακλής και όλοι οι ηλιακοί ημίθεοι. Η περσική μυστηριακή θρησκεία του Μίθρα, που μέχρι την επίσημη καθιέρωση του χριστιανισμού ήταν η βασική θρησκεία των Ρωμαίων στρατιωτών, την ονόμαζε «Ημέρα της Γέννησης του Ήλιου».
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι γιόρταζαν την περίοδο αυτή τα Σατουρνάλια και τα Κρόνια, τις γιορτές που ήταν αφιερωμένες στο χθόνιο θεό της γης, τον Κρόνο. Οι εορτάζοντες φώναζαν στους δρόμους «Ιώ Σατουρνάλια!», αντάλλασσαν δώρα και γλυκά και διοργάνωναν γλέντια με φαγητό. Θεωρούσαν πως η εποχή της κυριαρχίας του Κρόνου ήταν η Χρυσή Εποχή της ζωής, μια παραδείσια κατάσταση ευδαιμονίας, που την έκλεψε και τη σταμάτησε ο Δίας, όταν μαχαίρωσε τον Κρόνο για να του αποσπάσει την εξουσία.

Σαν χθόνιος θεός, ο Κρόνος ήταν ταυτόχρονα και θεός του θανάτου και του σκότους. Έτσι, οι εκδηλώσεις είχαν αρκετά σκοτεινά σημεία. Σε συνδυασμό με τους εορτασμούς του Βάκχου Διόνυσου που γίνονταν την ίδια εποχή, πολλοί «μετατρέπονταν» σε σάτυρους και κρατώντας τεράστιους φαλλούς, επιτίθονταν στους περαστικούς με σκοπό να τους τρομοκρατήσουν. Η υποχρεωτική δωροδοκία ήταν ο κανόνας, για να τους αφήσουν τελικά στην ησυχία τους. Ο σάτυρος, που μιμούνταν τον Βάκχο, υποδυόταν την εμφάνιση που σήμερα θεωρούμε μορφή του διαβόλου: φορούσε κέρατα, τριχωτά ενδύματα, προβιές και οπλές κατσίκας.

Η «τραγωδία», τα τραγούδια των τράγων δηλαδή, ήταν στην πρώτη τους μορφή μέρη των πρωτόγονων αυτών εορτασμών. Αν νομίζετε πως τελικά εξαφανίστηκαν με την έλευση του χριστιανισμού, έχετε μεγάλο λάθος! Θα σας περιγράψω το τυπικό που ακολουθούσαν πχ. έξω από τη Θεσσαλονίκη, στα Κουφάλια μέχρι πρόσφατα, το 1950: Τις μέρες των Χριστουγέννων, τα παιδιά έπαιρναν ξύλα στα χέρια τους και έβγαιναν στους δρόμους φωνάζοντας «Κόλιεντα!» (Κόλεντα ή Κόλιεντα ονομάζονταν και οι σλάβικες τελετές προς τιμή του Τρίγκλαβ, που σημαίνει Τρικέφαλος). Μετά χτυπούσαν τις πόρτες των σπιτιών και απαιτούσαν φιλοδώρημα, απειλώντας τους σπιτονοικοκύρηδες με το ποιηματάκι αυτό: «Δώσε μπάμπω μια κουρούδα (μπισκότο ή κουλούρι ή γλύκισμα) μη σε βγάλ’ απ’ την καμινούδα (καμινάδα)», που φυσικά συσχετίζεται με την δοξασία πως η καμινάδα κρύβει μια μαγική είσοδο-έξοδο. Μετά όμως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία εκδικούνταν τα παιδιά, καθώς ντύνονταν «καμήλες», φορούσαν κακομούτσουνες στολές με δερμάτινες μάσκες και κουδούνια και τρομοκρατούσαν τα μικρά παιδιά, απαιτώντας χρήματα. Παρόμοιες παραδόσεις κρατούσαν σε όλη την Ευρώπη σε κάθε τόπο, παραδόσεις που σταμάτησαν ξαφνικά καθώς τα Χριστούγεννα μετατράπηκαν στην αμερικανική έκδοσή τους, που είναι στο μεγαλύτερο μέρος της κατασκευασμένη για εμπορικούς σκοπούς.
 Ο Μέγας Κωνσταντίνος, που επέβαλε το χριστιανισμό έχοντας αρκετούς πολιτικούς σκοπούς (βλέπε «εν τούτω νίκα»), στην προσπάθειά του να σιγάσει τους εορτασμούς του Μίθρα που συνεχίζονταν κρυφά και μετά την επιβολή του χριστιανισμού, διέταξε το 336 μ.Χ. τον επίσκοπο της Ρώμης, Ιούλιο Α΄, να επιβάλει την 25η Δεκεμβρίου σαν τη μέρα των Χριστουγέννων. Ο σκοπός του ήταν να «υπεξαιρέσει» τους εορτασμούς των Μιθραϊστών και των υπόλοιπων παγανιστών, επειδή δεν μπορούσε να τους σταματήσει με άλλο τρόπο.

Αν είστε φανατικός χριστιανός και βυθίζεστε κάθε χρόνο στον υπερβατικό εορτασμό της γέννησης του Χριστού, καλό είναι να διατηρείτε και ένα σεβασμό προς το παγανιστικό, αλλά απελευθερωτικό και ευφάνταστο παρελθόν αυτής της περιόδου που παλεύει για την επιβίωσή του και τα καταφέρνει εδώ και χιλιάδες χρόνια…

http://www.antidogma.gr/Christmas.htm


ΥΓ. Δημητράκη ελπίζω αυτό το θέμα, λόγω εποχής, να σε καλύπτει
περισσότερο από το άλλο...      

[Δέσποινα]

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΕΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ


Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ο μελετητής ανακαλύπτει ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο.
Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ο μελετητής ανακαλύπτει ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του Σωτήρα. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 - 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή. Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει: «Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών 2: 
Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.
Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα ειδωλολατρικό έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας. Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» .
Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του Σωτήρα δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30 «Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»
Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις ειδωλολατρικές εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή.
Τι όμως εόρταζαν οι ειδωλολάτρες με τόση ευλάβεια που κατέστη αδύνατο από τους Χριστιανούς να απαγορέψουν. (Είναι χαρακτηριστικό δε ότι οι πρώτοι Χριστιανοί κατά αντιστοιχία με την παγανιστική τελετουργία της λατρείας του Θεού Ήλιου, δεν προσεύχονταν ποτέ αν δεν γύριζαν προς την Ανατολή του ήλιου, ενώ και ναοί τους είχαν μέτωπο προς τον ανατέλλοντα Ήλιο, αλλά και όλοι οι ναοί είχαν μέτωπο προς τον ανατέλλοντα Ήλιο). Και αυτό βέβαια όταν ο απόστολος Παύλος αναφέρει στη Β΄ Κορινθίους 6:14 & 17:

«Μη ομοζυγείτε με τούς απίστους, διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν; Τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος; Δια τούτο εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει ο Κύριος, και μη εγγίσητε ακάθαρτον και εγώ θέλω σας δεχθή».

Η απάντηση είναι ο Ήλιος, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει η ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη η εποχή της αναγέννησης για την φύση Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη.
Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο Ίσις κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».
Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Διόνυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται: «Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα».
Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρναλίων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες ονομάζονταν « DIES INVICTI SOLIS «, «Ημέρα του αήττητου ήλιου», και άρχιζαν στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσαν επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του.
Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί-ειδωλολάτρες» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG. Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού

«...σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ “ΚΡΟΝΟΥ” και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) “ΗΛΙΟΥ” και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του...»

Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες.
Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα τα οποία πήραν τ' όνομά τους από τις αρχαίες Ρωμαϊκές καλένδες του Γεναρίου, ήταν μία ρωμαϊκή εορτή κατά την οποία οι Ρωμαίοι ξεχύνονταν στους δρόμους και στις πλατείες με τραγούδια, φωνές και λαϊκά ξεφαντώματα για να γιορτάσουν το διπρόσωπο θεό Ιανό.(απ' αυτόν πήρε το όνομα του ο μήνας Ιανουάριος). Πίσω όμως από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνάνθρωπους. Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά).
Οι ευχές και τα τραγούδια περνώντας από γενιά σε γενιά, κληρονομήθηκαν στα Ρωμαϊκά Χρόνια με τις Καλένδες, απ' τις οποίες έλαβαν τη μορφή που απαντάμε σήμερα, από τα Πρωτοχριστιανικά κιόλας χρόνια. Ένα άλλο Χριστουγεννιάτικο έθιμο αυτό του Χριστουγεννιάτικου δένδρου όπως είδαμε έχει τις ρίζες του στην αρχαία Αίγυπτο.
Σύμφωνα με την παράδοση αυτός που καθιέρωσε το έλατο ως «χριστουγεννιάτικο δέντρο» ήταν ο Άγιος Βονιφάτιος, που θέλησε να αντικαταστήσει την ιερότητα που απέδιδαν οι ειδωλολάτρες στη δρυ, και αυτό παρότι στον Ιερεμία 10: 2-4 αναφέρεται :



«Μη μανθάνετε την οδόν των εθνών.. Διότι τα έθνη πτοούνται εις αυτά. Διότι τα νόμιμα των λαών είναι μάταια. Διότι κόπτουσιν ξύλον εκ του δάσους, έργον χειρών τέκτονος με τον πέλεκυν. Καλλωπίζουσιν αυτό με άργυρον και χρυσόν. Στερεόνουσιν αυτό με καρφία και με σφύρας δια να μη κινείται».

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως – τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.
Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιο Ελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.


Χλέτσος Βασίλης © ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2003.
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ελληνική Αγωγή».

ΥΓ. Α, και συγγνώμη που δεν πρόλαβα να ανατρέξω σε
παλαιότερα νήματά σας.. αν είναι "κόβετε-ράβετε" εκεί
όπου χρειάζετε για να τα ενώσετε..   

[Δέσποινα]

Το Ελληνικό «Τριέσπερον» ή Ηλιούγεννα

--------------------------------------------------------------------------------
 
Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εώρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον», μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ'όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει).

Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της παρσικής λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25 Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του «Ανίκητου Ήλιου» («Sol Invictus»). Η «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma» (βλέπε κατωτέρω), αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε, φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής, στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον ενιαυτό. 

 Ο Sol «Invictus» συνέχισε να λατρεύεται ως Ανώτατος Θεός και καθοδηγητής της οργανωμένης κοινωνίας και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου, ο οποίος άρχισε την βασιλεία του ως τυπικός ηλιολάτρης. Υπάρχουν νομίσματα ως το 324 μ.α.χ.χ. που εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο να δοξάζει τον Sol ως «Πηγή της Αυτοκρατορικής Δυνάμεως», μόνον δε κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οι αναφορές στον Sol και τις άλλες εθνικές θεότητες εξαφανίσθησαν από τα νομίσματα. Η εορτή πάντως του «Sol Invictus» επικαλύφθηκε με τη σειρά της αμέσως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού (4ος αιώνας, με απόφαση του Πάπα Ιουλίου) από τα γνωστά μας «Χριστούγεννα» (που έως τότε υπολογίζονταν στις 6 Ιανουαρίου -ημερομηνία που στην Ανατολή παρέμεινε μέχρι τουλάχιστον τη βασιλεία του αυτοκράτορα Γιουτπράβδα, ελληνιστί Ιουστινιανού-, ή στις 19 Απριλίου, ή στις 20 Μαϊου κατ'άλλους, ενώ στο «Pascha Compustus» του 243 μ.α.χ.χ. η «γέννηση» του Τζεσουά ορίζεται στις 28 Μαρτίου). Η μετέπειτα χυδαία ιδιοποίηση του ελληνικού «Τριεσπέρου» δεν εμπόδισε φυσικά τους πιο σκληροπυρηνικούς απολογητές της νέας Θρησκείας να περιγελούν τους Εθνικούς, κατά την προσφιλή τους πρακτική, ακόμη και κατά τον 3ο αιώνα μ.α.χ.χ. (!!), ως τάχα... ανόητους που εώρταζαν γενέθλια Θεών (Αρνόβιος, περίπου 296 μ.α.χ.χ.).
 
 
Προχριστιανικές θεογεννήσεις (ηλιακών ή / και σωτηριακών Θεών):

25 Δεκεμβρίου
Άδωνις (κυπριακός, συριακός και ελληνορωμαϊκός Θεός. Στη λεγόμενη «Βηθλεέμ» που σημαίνει «Οίκος του Άρτου» υπήρχε πανάρχαιος Ναός του Αδώνιδος που λειτουργούσε ακόμη και την εποχή των Αντωνίνων, δηλαδή τον 2ο μ.α.χ.χ. αιώνα)
Ταμμούζ (βαβυλωνιακός Θεός)
Ντουμούζι (σουμεριακός Θεός)
Μίθρας (παρσικός Θεός)
Βέλλενος (κελτικός ηλιακός Θεός που οι Ρωμαίοι εταύτισαν με τον Απόλλωνα)
Έρκλε (ετρουσκικός ηλιακός Θεός)
Άττις (φρυγικός και ευρύτερα μικρασιατικός Θεός)
Ηρακλής (Έλλην ηλιακός Θεός)
Όντιν (ο ύπατος, εκπολιτιστής και φιλάνθρωπος σκανδιναβο-γερμανικός Θεός, από τις εορτές του οποίου προέρχονται τα υποτιθέμενα «χριστιανικά» έθιμα του στολισμένου ελάτου και του «Αγιοβασίλη»)
Μπάλντερ (σκανδιναβο-γερμανικός ηλιακός, θνήσκων και ανασταινόμενος Θεός)
Λουπέρκους (ιταλιώτικος, ηλιακός Θεός)
Ντάζμπογκ (σλαβονικός Θεός)
Γιαρίλο (σλαβονικός ηλιακός Θεός της χαράς της ζωής και της νεότητος -«jaru» = «νεότης»)
Σάουλε (λιθουανή, ηλιακή Θεά)
 
Πηγές:

Claudio Rutilio «Θεολογία των Ρωμαίων», Αθήναι 1997
Βλάσης Γ. Ρασσιάς «Εορτές και Ιεροπραξίες των Ελλήνων», Αθήναι 2000 (β έκδοση)
Robertson John M. «Pagan Christs», Λονδίνο 1903
Otto Walter F. «Διόνυσος. Μύθος και Λατρεία», Αθήναι 1991
Λεκατσάς Παναγής «Η Καταγωγή Των Θεσμών, Των Εθίμων, Και Των Δοξασιών», Αθήναι 1951
Jackson G. John «Pagan Origins Of The Christ Myth», Τέξας 1991 (γ έκδοση)
Steve Wyler «Ηλιακά Σύμβολα», Αθήναι 1998
Λέτσας Ν. Αλέξανδρος «Μυθολογία Της Γεωργίας», τόμοι 1-3, Θεσσαλονίκη 1957 


http://www.hellenicpantheon.gr/Triesperon.htm

[Δέσποινα]

I was visiting several web-pages of Hellenic interest during the first week of the starting Christian calendar when I reached a number of messages and articles discussing on the Triesperon, Τριέσπερον; a celebration which was linked -according to the articles prespective- with the new year in between the 21-22nd day and the 24-25th of December. Reading those comments I found a number of contradictory points in the way that inter-connection of the ancient-Greek and Hellenistic tradition was established with the Sun’s birth and with minor Olympian deities –such as Heracles– as well as the importance of the Triesperon which had, as it was stated, a relation with the Sol Invictus celebrations by the Romans. I am arguing therefore that the Triesperon did not have any relationship with the birth of the Sun - Helliou genethlion, Ηλίου Γενέθλιον -the Roman Sol Invictus (Dies Natalis Solis Invicti)- and/or with the Heliodesia as those articles arguing.


Firstly I would like to define Triesperon which according the LSJ the word occurs in two cases in the classical literature and are as follows: 1. Luc.Somn.17, Gall.12. – with the meaning of dream-bringer, oneiros. 2. in Lyc.33 who connects it with Heracles who was begotten in a triple night, Subst., hê Hêrakleous trans.: the triple night, Alciphr.3.38. Hence the celebration of this festivity has as meaning the birth of Heracles (Iliad, 16.778. Corpus fontium historiae byzantinae, xi, 1975, 647-55). Thus accordingly the above cannot prove that the celebration of Triesperon was in honor of the Sun and its birth. On the contrary was a festivity for the birth of Heracles. For that reason I am posting below what I consider to be more rightfully claimed as Sun’s celebrations in between the 22nd of November and the 25th of December.


Helliou genethlion, Ηλίου Γενέθλιον, and Heliodesia, sunset, Ηλιοδύσια –according the Codex Baroccianus 131 (saec. xiv), f. 423-423V, which was published in the Cat. codd. astrol. graec. ix, i, and contains numerous unconditional astronomical entries such as the New Year (νέο έτος) to be placed on the 23rd of September and the Heliodesia on the 22nd of November. Both the Helliou genethlion and Heliodesia do not have any relationship with the New Year celebration at list in the known Hellenic space. The New Year celebrations were normally transferred according the birth date of the current Emperor. For the example the above mentioned date of the New Year was an Asian Minor calendar degree (c. 9 B.C.) with a request by the Paullus Fabious Maximus that the New Year celebration must be fixed according the birthday of Augustus (OGIS 458). Therefore the Hellenistic –Roman era– New Year festivities are not according the ‘ancient ways’. Therefore birth of the Sun does not mean the beginning of a new year.

In the case of Heliodesia (22nd of November when Sun enters the sign of Sagittarius and passes in the lower hemisphere and sends its rays up to the earth surface) is mostly related in the myth of Pluto and Dionysus (Porphyr., περί αγαλμάτων, frg. 7) or better known by the representations of Kronos (that represent the Sun of the night) – the early passage of the Sun is called Epinomis (Plat. Epim. 987c). Here we can see the relationship in between the ‘day and year’ and the ‘night and the end of the year’. Therefore the time in between the 24th of November and the 24th of December was called Kronia (Anal. Bollandiana, 16, 1879, ii). According the calendar of Antiochus (Silz,-Ber. Heid. 1910, 16) on the 25th of December there is the celebration of the Helliou genethlion. With the correlation of Kronia, the Heliodesia and the Helliou genethlion we can have the following results: a) the Kronia and the Heliodesia have the same starting day, b) and they both starting on the χειμερινή τροπή (Lyd. De ost. 70). Therefore the Heliodesia and the Helliou genethlion mark the end of the Sun’s existence into the Underworld (in Rome was call Sol Invictus with games on his honor-see CIL i2, p. 338). (Weinstock, S., 1948: 40-42)


http://tropaion.blogspot.com/2006/01/is-hellenistic-triesperon-helliou.html


YΓ. Συγγνώμη που η πηγή είναι στα αγγλικά. Ελπίζω οι περισσότεροι να μπορείτε να το
διαβάσετε. Τα υπογραμμισμένα είναι δικά μου, σε κάποιο άλλο νήμα που είχε γίνει
αναφορά στο τριέσπερο κάποιος χρήστης ανέφερε ότι το τριέσπερο δεν αναφέρεται
πουθενά στην αρχαία ελληνική γραμματεία, εδώ όμως ο συγγραφέας του παραπάνω άρθρου
αναφέρει δύο πηγές στην β' παράγραφο.

ΥΓ2 Θα επανέλθω με την μετάφραση σύντομα...   

[Polykarpos]

Μεγάλη συζήτηση έχω δει για το Τριέσπερον να γίνετε 

[Δέσποινα]

Τι σχέση έχει η φωτιά με τη καλή χρονιά;
Πώς οι Αρχαίοι Έλληνες υποδέχονταν το νέο έτος;
Γιατί οι Ρωμαίοι τέτοια εποχή αντάλλασσαν δώρα και έπαιζαν τυχερά παιχνίδια;
Ποια είναι τα Χριστούγεννα του Μίθρα;
Τί αποζητούν τα δαιμόνια και τα πονηρά πνεύματα τις γιορτές;
Ο στολισμός του δένδρου τι συμβολίζει;
Γιατί ο Αι Βασίλης φοράει κόκκινη στολή;
Το λαμπερό δωδεκαήμερο περιλαμβάνει εορτασμούς και δοξασίες που οι ρίζες τους αιώνες τώρα εδρεύουν στις ανθρώπινες καρδιές. Εκεί που η αγάπη για ζωή και ευτυχία παραμένει αιώνια.


Χειμερινό ηλιοστάσιο: Η «πύρινη» δοξασία του ήλιου

Κάποτε οι άνθρωποι όταν αντίκριζαν τον ήλιο αισθάνονταν το δέος των «μεταμορφώσεών» του σαν μια φλογισμένη μετέωρη μπάλα που άλλοτε μεγάλωνε και άλλοτε μίκραινε αλλάζοντας το χρώμα τον ουρανού.
Τα «ακατανόητα» αυτά φαινόμενα -που από τα χιλιάδες χρόνια που πέρασαν μοιάζουν με παράδοξο παραμύθι -δημιούργησαν την ανάγκη στους φοβισμένους όσο και γοητευμένους προγόνους μας να θελήσουν να εξευμενίσουν και να λατρεύσουν τον ήλιο ως πηγή ευημερίας και ζωής.
Και ενώ κατά το θερινό ηλιοστάσιο 21 με 24 Ιουνίου μεγαλώνει η μέρα (χαρακτηριστική στα μέρη μας η δοξασία με τις φωτιές του Αι Γιάννη) στις 21 με 26 Δεκεμβρίου ο ήλιος κάνει τη μικρότερη τροχιά γύρω από τη γη και λιγοστεύει το ημερήσιο φως.
Η αφοσίωση του ανθρώπου στο ευεργετικό ηλιακό φως που κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο είναι περιορισμένο, είχε ως αποτέλεσμα αιώνες τώρα, πολλοί Ευρωπαϊκοί λαοί να ξεχύνονται στην ύπαιθρο και να χορεύουν ή να πηδούν πάνω και γύρω από φωτιές, αφού η φλόγα αναπαριστά τον ήλιο και συντηρεί τη ζωή.

Τέλη Δεκέμβρη ήταν που οι Κέλτες γιόρταζαν τον ετήσιο ηλιακό κύκλο, δηλαδή το τέλος του κελτικού έτους -τη δική τους Πρωτοχρονιά- με το κατρακύλισμα ενός πυρακτωμένου ξύλινου τροχού από κάποιο ύψωμα μέχρι την πεδιάδα ή το ποτάμι. Η παράδοση αυτή επιβίωσε και μετά την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας και διατηρήθηκε μέχρι το 19ο αι. στη Γαλλία στην κοιλάδα του Μοζέλα.

Στις μέρες μας σε κάποιες περιοχές στη Μακεδονία πριν ή ανήμερα των Χριστουγέννων ανάβουν μεγάλες φωτιές και γλεντούν με άφθονο φαγητό και ποτό γύρω από αυτές, ενώ σε άλλα μέρη της Ελλάδας τριγυρνούν στους δρόμους με δαυλούς, κεριά και φανάρια. Το άναμμα του δαυλού θεωρείται γούρι και διατηρείται αναμμένο τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και των Φώτων, αφού σύμφωνα με τη παράδοση «καίει» τους καλικάντζαρους, που έχουν την κακή –όσο και αδιόρθωτη-συνήθεια να ανεβαίνουν από τα έγκατα της γης στον κόσμο των ανθρώπων…


Αλώα και Κατ' Αγρούς Διονύσια: Η ευημερία μιας νέας αρχής

Το δεύτερο μισό του Δεκεμβρίου οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν με άφθονο κρασί τα Κατ' Αγρούς Διονύσια, προς τιμή του θεού Διονύσου, ενός θεού που γεννήθηκε, θανατώθηκε και κομματιάστηκε από τους Τιτάνες, αλλά επέστρεψε στη ζωή με τη βοήθεια της γιαγιάς του της Ρέας. Ήταν τότε που οι αγρότες δεν κατέβαιναν με τα… τρακτέρ αλλά με βαμμένα πρόσωπα ή μασκαρεμένοι και έψελναν τα αποκαλούμενα «φαλλικά άσματα». Πολλές φορές λοιδορούσαν γνωστούς και αγνώστους πάνω από τα κάρα τους (σκώμματα εξ αμάξης). Κάποιες φορές διοργανώνονταν και τα «ασκώλια», όπου πάνω σε ασκιά από δέρματα ζώων αλειμμένα με λάδι, οι νέοι ισορροπούσαν και χόρευαν εξυμνώντας τις χαρές της ζωής.

Τα Αλώα, οι ευχαριστήριες εορτές για την καλή σοδειά προς τη θεά Δήμητρα των Αλωνιών λάμβαναν χώρα τη νύχτα της 26ης Δεκεμβρίου. Γυναίκες γυμνές, κρατώντας τεράστιους ψεύτικους φαλλούς, ξεχύνονταν στους δρόμους και λικνίζονταν προκλητικά ανταλλάσσοντας πειράγματα. Ύστερα παρακάθονταν όλοι σε πλούσια δείπνα με όλα τα προϊόντα της γης και της θάλασσας και δοκίμαζαν το πρώτο κρασί του χρόνου. Οι έντονοι συμβολισμοί όσο αφορά στο τέλος ενός κύκλου, την αναγέννηση και την ευοίωνη αρχή του επόμενου επιβιώνουν ως σήμερα τις συγκεκριμένες ημερομηνίες και προφανώς όχι τυχαία.


Σατουρνάλια: Ο ύμνος στην ισότητα και τη τύχη

Οι Ρωμαίοι από το 217 π.Χ. γιόρταζαν στις 17 Δεκεμβρίου τα Σατουρνάλια, μια γιορτή αφιερωμένη στο θεό της τύχης Σατούρνο. Η γιορτή κρατούσε εφτά μερόνυχτα και υποστήριζε τη γονιμότητα, την ευφορία της γης, την ειρήνη, την ευτυχία και την ισότητα. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών σταματούσαν τα σχολεία, τα δικαστήρια, οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι άνθρωποι αντάλλασσαν μικρά δώρα. Έπιναν πολύ, χόρευαν ασταμάτητα και φέρονταν ως ίσοι. Έτσι οι αφέντες υπηρετούσαν τους δούλους τους και οι δούλοι ντύνονταν με χλαμύδες και φέρονταν αρχοντικά. Το αν τους ευνοούσε η τύχη επιχειρούσαν να το μάθουν με μαντείες και μαγικές τελετές. Όλοι πάντως επιδίδονταν σε τυχερά παιχνίδια -όπως μονά ζυγά, κορώνα γράμματα κ.α.- ακόμη και οι δούλοι που δεν είχαν αυτό το δικαίωμα τις άλλες ημέρες του χρόνου. Πολλοί Ρωμαίοι έχαναν ή κέρδιζαν ολόκληρες περιουσίες εκείνες τις νύχτες κάτι που συμβαίνει και σήμερα σε σπίτια ή καζίνο τις μέρες των εορτών.


Βρουμάλια: Τα Χριστούγεννα του… Μίθρα

Πράγματι αποτελεί μια πολύ εντυπωσιακή σύμπτωση που στις 25 Δεκεμβρίου οι πιστοί του θεού Μίθρα γιόρταζαν τα Βρουμάλια, δηλαδή τα γενέθλια του αήττητου Ήλιου. Ο Μίθρας συμβόλιζε το φως, που πηγάζει από τον ήλιο.
Εντρυφώντας στις βασικές αρχές του Μιθριδατισμού βρίσκουμε πολλά συγγενικά στοιχεία με τον Χριστιανισμό. Και αυτό γιατί δίδασκε ότι το καλό που εκπροσωπεί το φως θα επικρατήσει στην πάλη με το κακό που αντιπροσωπεύει το σκοτάδι και τότε θα συντελεστεί ανάσταση νεκρών και κρίση όλων των ανθρώπων. Στα κείμενα του Μιθριδατισμού βρίσκουμε τον κατακλυσμό και την κιβωτό, καθώς και την τελετουργία του άρτου και του οίνου. Η θρησκεία αυτή αποτέλεσε τη συνέχεια του περσικού Ζωροαστρισμού και διαδόθηκε ευρέως στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.


Tελώνια και μοχθηρά πνεύματα: Οι ζαβολιάρηδες «πειρασμοί»

Σε όλη την Δυτική Ευρώπη, υπάρχουν μύθοι για τα κακά τελώνια και πνεύματα, όπως είναι τα Troll, τα Alfe, τα Truten, τα Alben και τα gnomus τα οποία κατά την σκανδιναβική παράδοση έχουν αστεία ή τρομακτική μορφή και υπεράνθρωπη νοημοσύνη. Σύμφωνα με μυθολογία των ευρωπαίων, οι θεοί τα έχουν καταδικάσει να ζουν στη Σβάρτ-λαφα-χάιμ, την υποχθόνια πατρίδα των κακών νάνων απαγορεύοντάς τους να ανέβουν στη γη στη διάρκεια της μέρας διότι θα πέτρωναν. Έτσι «αιχμάλωτα» περνούσαν τον καιρό τους εξερευνώντας τα σωθικά της γης, μαζεύοντας χρυσό, ασήμι και πολύτιμες πέτρες. Μόνο που τέτοια εποχή τολμούν να κάνουν την εμφάνισή τους ανάμεσα στους ανθρώπους για να προκαλέσουν έριδες, προβλήματα και μπελάδες προκειμένου να αμαυρώσουν το αγαθό πνεύμα των ημερών. Αυτοί οι… εταίροι δεν είναι παρά οι δικοί μας καλικάντζαροι.


Καλικάντζαροι: Η γελοιότητα του πονηρού…

Πρόκειται για δαιμόνια που όλο το χρόνο βρίσκονται στα έγκατα της γης και προσπαθούν να κόψουν το δένδρο που τη στηρίζει. Όταν στο τέλος του έτους το δένδρο είναι έτοιμο να πέσει, τότε ανεβαίνουν στην επιφάνεια για να διασκεδάσουν και όταν επιστρέψουν μετά τα Φώτα, τότε το δένδρο έχει θρέψει και ξαναρχίζουν να το κόβουν από την αρχή. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση είναι μαυριδεροί με κόκκινα μάτια, πόδια τράγου, με χέρια σαν της μαϊμούς και με τριχωτό σώμα ενώ όλοι τους έχουν από κάποιο κουσούρι. Παρότι κακοί και πονηροί δεν μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους διότι μαλώνουν συνεχώς μεταξύ τους. Μπαίνουν στα σπίτια μετά τη δύση του ηλίου από την καπνοδόχο. Τους αρέσουν πολύ τα γλυκίσματα και οι τηγανίτες. Για να τους εμποδίσει κανείς να εισβάλουν, πρέπει να κρεμάσει στην καμινάδα κόκαλο χοίρου ή να έχει αναμμένη φωτιά όλο το δωδεκαήμερο. Πιο αποτελεσματικό είναι το βράδυ στο τζάκι ένα χοντρό αγκαθωτό ξύλο από αχλαδιά ή από αγριοκερασιά, διότι διώχνει τα δαιμόνια. Οι καλικάντζαροι φεύγουν την ημέρα των Θεοφανίων όταν γίνεται ο αγιασμός των υδάτων και ο κόσμος βάζει κοντά στη φωτιά και ένα γουρουνοτσάρουχο, ώστε η μυρωδιά του να τους απομακρύνει. Όσοι έχουμε καλοριφέρ ας… αυτοσχεδιάσουμε!


Από το καραβάκι στο Χριστουγεννιάτικο δένδρο

Μέχρι τις αρχές του Μεσαίωνα στη βόρεια και κεντρική Ευρώπη κατοικούσαν διάφορα φύλα, όπως οι Κέλτες, οι Σάξωνες και οι Άριοι. Όταν τον Δεκέμβριο το χιόνι κάλυπτε τα πάντα, παρατήρησαν πως κάποια δένδρα όπως τα έλατα διατηρούσαν το φύλλωμά τους και έτσι τα θεώρησαν σύμβολα της συνέχειας της ζωής και της φύσης. Από τότε συνήθιζαν να κρεμούν στα κλαδιά τους στολίδια και καρπούς ως δείγματα λατρείας προ τη φύση. Ειδικότερα στην σκανδιναβική μυθολογία ο Θεός όλων των άλλων θεών, ο Οντίν και προστάτης του ανέμου, είχε δημιουργήσει το δένδρο του σύμπαντος και της ζωής, την Ιγκντρασίλ που έμενε ανεπηρέαστο στο απέραντο ψύχος, προσφέροντας τροφή και νερό στους ανθρώπους. Ο Οντίν όπως αναφέρεται, την περίοδο του δωδεκαήμερου συνήθιζε με την ακολουθία του να κυνηγά καβάλα στο άλογό του. Όσοι λοιπόν πίστευαν σε αυτόν τέλη Δεκέμβρη άφηναν σιτάρι ή κάποιο δεμάτι χόρτα για το άλογο του θεού. Το Αγριο Κυνήγι, όπως ονομαζόταν, συναντάται και στη μυθολογία των Γερμανών, των Άγγλων και των Γάλλων, όπου ο Οντίν παρουσιάζεται με άλλα ονόματα. Η ουσία όμως παραμένει η ίδια. Το χριστουγεννιάτικο δένδρο συμβολίζει την ζωή που επιμένει να κυριαρχεί κόντρα στις αντιξοότητες και τον θάνατο.


Ο Άγιος Βασίλης ως Santa Claus

Στη Γερμανία και κυρίως στη Θουριγγία, η θεά Μπέρθα, προστάτης της οικιακής βιοτεχνίας, τις νύχτες μεταξύ των Χριστουγέννων και των Φώτων πήγαινε με έλκηθρο από σπίτι σε σπίτι και επιθεωρούσε το γνέσιμο της κάθε νοικοκυράς. Αντάμειβε με δώρα όσες ήταν εργατικές και ικανές, ενώ χαλούσε τη δουλειά των ανίκανων και βιαστικών νοικοκυρών. Την ίδια εποχή και η θεά Φρέια της γονιμότητας έκανε βόλτες στον ουρανό πάνω σε ένα άρμα που το έσερναν αρσενικά ελάφια ή αγριόχοιροι και πρόσφερε δώρα, καρπούς και άνθη. Η Φρέια και η Μπέρθα με την πάροδο των χρόνων «συμπτύχθηκαν»στο πρόσωπο του δυτικού τύπου Αϊ Βασίλη Santa Claus, που έρχεται με έλκηθρο από το βορρά με δώρα για τους ανθρώπους.
Όσο για το κατακόκκινο χρώμα της στολής του δεν προέρχεται από κάποια δοξασία ή σύνοδο της Εκκλησίας. Για την προέλευση του θα πρέπει να γυρίσουμε στο 1931. Τότε η εταιρία αναψυκτικών Coca Cola ανέθεσε σε κάποιο γραφίστα να ντύσει τον Santa Claus στα κόκκινα ώστε να ταιριάζει με το αναψυκτικό της. Η διαφήμιση είχε τόση επιτυχία ώστε μέχρι σήμερα ο αγαπημένος Άγιος των μικρών και μεγάλων παιδιών να είναι άρρητα δεμένος με το κόκκινο χρώμα


Ραγκουτσάρια: Η διονυσιακές εορτές του ξορκισμού

Σε κάποιες περιοχές όπως στην Καστοριά, το διάστημα 6-8 Ιανουαρίου γιορτάζουν τα Ραγκουτσάρια. Είναι εορταστικές εκδηλώσεις του καρναβαλιού, οι τελευταίες του Δωδεκαήμερου που συμπίπτουν χρονικά με τις γιορτές της διονυσιακής λατρείας. Οι άνθρωποι μεταμφιέζονται σε ζώα -ελάφια, καμήλες, αγελάδες- ή οι άνδρες ντύνονται γυναίκες και το αντίστροφο. Αυτό συμβαίνει γιατί έτσι ξορκίζουν καλύτερα τα κακά πνεύματα, δηλαδή τους καλικάντζαρους ώστε τα χωράφια τους να έχουν πλούσια σοδειά την επόμενη χρονιά. Συνήθως υπάρχουν δυο πρωταγωνιστές: Ο ένας είναι δυνατός, ωραίος, με ρόπαλο στο χέρι και ο άλλος είναι ρακένδυτος, κατάμαυρα βαμμένος, με ένα γουδοχέρι ανάμεσα στα σκέλια του -σύμβολο του ανδρικού οργάνου- και κουδούνια κρεμασμένα στο λαιμό του. Πλαισιώνονται από φουστανελάδες, γριές, τσιγγάνες, κλπ.
Οι μεταμφιεσμένοι περιέρχονται στα σπίτια και ζητούν πιεστικά κάποιο φίλεμα από τις νοικοκυρές διότι συμβάλλουν στην απομάκρυνση των κακών πνευμάτων. Άλλωστε η ονομασία Ραγκουτσάρια είναι πιθανόν να προέρχεται από το λατινικό Rogatores = ζητιάνοι, που ταιριάζει απόλυτα με την ιδιότητα των μεταμφιεσμένων. Το έθιμο απαντάται σε παραλλαγές σε πολλές περιοχές της χώρας (και παλαιότερα του Πόντου) με άλλα ονόματα, όπως π.χ. Μωμόεροι.


http://www.myhoroscope.gr/15-%E1%ED%E8%F1%FE%F0%E9%ED%E5%F2-%F3%F7%DD%F3%E5%E9%F2/3194-%F4%EF-%E5%EF%F1%F4%E1%F3%F4%E9%EA%FC-%E4%F9%E4%E5%EA%E1%DE%EC%E5%F1%EF-%E1%F0%FC-%F4%E7%ED-%E1%F1%F7%E1%E9%FC%F4%E7%F4%E1-%F9%F2-%F3%DE%EC%E5%F1%E1.html

[Υπατία]

Άπό τότε που είχα διαβάσει ότι οι Αρχαίοι Έλληνες στόλιζαν τα σπίτια τους με κλαδιά ελιάς (πριν από 6-7 χρόνια περίπου) αυτή την εποχή, όταν μου δίνεται η ευκαιρία μαζεύω μερικά και τα τοποθετώ σε βάζα στο σπίτι.
Είναι πολύ ωραίο διακοσμητικό, δεν στοιχίζει, οι ελιές κλαδεύονται αυτό τον καιρό και άμα προσθέσεις και χρωματιστές μπαλίτσες ή φιογκάκια ή φωτάκια αντικαθιστούν με πολύ ωραίο τρόπο το χριστουγεννιάτικο δέντρο.   

[Δημήτρης]

Λοιπον, με αρκετη καθυστερηση, τα σχολια μου στο θεμα, και ειναι και μπολικα.

Υπηρχε στην αρχαια Ελλαδα γιορτη με ονομα Τριεσπερο, που να συμπιπτει με την περιοδο των χριστουγεννων? Πιθανοτατα οχι, και αν υπηρχε δεν ειχε ιδιαιτερα μεγαλη θρησκευτικη η λαικη σημασια, καθως δεν υπαρχουν αναφορες σε κατι τετοιο απο καμια μεγαλη πολη. Καποιες αναφορες που υπαρχουν για εορτασμο των τριων ημερων του χειμερινου ηλιοστασιου δινουν την εντυπωση οτι ηταν τελειως ησσονος σημασιας αυτη η γιορτη. Αυτο ομως δεν μας εμποδιζει να εχουμε εμεις μια καινουρια γιορτη, δημιουργημενη απο εμας και οχι απο τους αρχαιους ημων, ωστε να εχουμε κατι να γιορταζουμε αυτες τις μερες. Ουτως η αλλως, οι περισσοτερες θρησκειες κατι γιορταζουν τωρα, οποτε το κλιμα ειναι ουτως η αλλως εορταστικο. Καλο ειναι αν υπαρχει τετοια γιορτη, να ειναι απολυτα σαφες οτι ειναι καινουρια κατασκευη και να μην προσπαθουμε να την περασουμε για αναδημιουργια κατι αρχαιου, γιατι οσοι ξερουν και οσοι ψαχνουν ειναι πιθανον να μας παρουν με τις ντοματες (οποιαδηποτε σχεση η ομοιοτητα με πραγματικα προσωπα η περιστατικα ειναι τελειως τυχαια ). Προφανως, αν γινει μια τετοια γιορτη, εχει καθαρα ηλιακο χαρακτηρα, και υπαρχουν πολλοι ηλιακοι Θεοι, οποτε μπορουμε να βρουμε εναν μυθο (η, ακομα καλυτερα, να δημιουργησουμε εναν) που να εχει να πει κατι σχετικο με τη γιορτη.

Τωρα, στο θεμα των εθιμων. Τα περισσοτερα απο τα σημερινα χριστουγεννιατικα εθιμα, αν οχι ολα, ειναι γερμανικης και κελτικης προελευσης. Δεδομενου του κλιματος στις περιοχες εκεινες, η επιστροφη του Ηλιου ειναι πολυ πιο σημαντικη απο οτι στο νοτο, που εξηγει για ποιο λογο ειχαν γιορτη για αυτο, την Yule, η οποια φαινεται οτι ηταν αρκετα σημαντικη, ειδικα στη Σκανδιναυια, για προφανεις λογους. ακριβως λογω της σημαντικοτητας της γιορτης, αλλα και του οτι εκχριστιανιστηκαν αρκετα μετα απο εμας, τα περισσοτερα εθιμα που ειχαν για τη Yule επεζησαν. Το ελατο, πχ, ειναι γερμανικο. Το οτι παιρναν ενα δεντρο μεσα κατα τις μερες του χειμωνα αντιπροσωπευε τη φροντιδα στο πνευμα αυτου του δεντρου, που θεωρουνταν οτι ολη την υπολοιπη χρονια προστατευε το σπιτι, ετσι τωρα που κινδυνευε το ιδιο (απο το κρυο), του γυρνουσαν την προστασια. Η διακοσμηση, αρχικα με κορδελες, ειναι κελτικη, και σημαινε κατι αντιστοιχο, οτι σε αυτο το δεντρο κατοικουσε ενα πνευμα (αν και αυτοι σπανια το κοβαν για να το βαλουν μεσα στο σπιτι, συνηθως στολιζαν εξω). Ο σαντα Κλαους (που οι ορθοδοξοι εχουν δικιο, δεν εχει καμια σχεση με το βλοσηρο Βασιλειο της Καισαρειας) ειναι ο Οντιν, που μεταμφιεζοταν σε θνητο το χειμωνα και ζητουσε φιλοξενια απο τους θνητους, και αν περνουσε καλα τους αφηνε καποιο δωρο. Απο κοντα και τα ξωτικα, τα πνευματα γονιμοτητας που κατοικουσαν στην περιοχη και τον υποδεχονταν. Ο ταρανδος, προφανως, ειναι το κατεξοχην σκανδιναυικο μεγαλο ζωο, και απο τα μονα που κυκλοφορουσαν το χειμωνα πριν μαθουν οι κατοικοι της περιοχης να συντηρουν αλογα και το χειμωνα. Οσο για τα ελληνικα εθιμα, πολλα απο αυτα εχουν σλαυικη προελευση, εξισου παγανιστικη με των δυτικων.

[Υπατία]

Πρώτα΄ απ΄ όλα για τα κλαδιά ελιάς είχα διαβάσει σε κάποιο περιοδικό ποικίλης ύλης, που δεν είχε κανένα λόγο να υποστηρίζει ελληνοκεντρικές απόψεις. Ίσως ν΄ αναφερόταν στο γιορτασμό της Πρωτοχρονιάς, δεν ήξερα για το Τριέσπερον πριν το δω εδώ.
Μου φάνηκε πολύ καλή ιδέα εφ΄ όσον ήξερα ότι γενικά συνηθιζόταν να χρησιμοποιούν κλαδιά ελιάς στην αρχαιότητα (ακόμα και για στέψεις ολυμπιονικών, όχι δάφνη, που είναι τάση που επικράτησε με τους Ρωμαίους).
Όπου κάνω λάθος διορθώστε με.   

Επίσης είναι μία παράδοση (αν την δεχτούμε σαν τέτοια) κατά του καταναλωτισμού των ημερών.

Στη Μάνη απ΄ όπου κατάγομαι τα Χριστούγεννα δεν ήταν τόσο σημαντική γιορτή όσο η Πρωτοχρονιά και εγώ ήξερα ότι ο Αη Βασίλης ερχόταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, όχι παραμονή Χριστουγέννων, όπως μαθαίνουμε τελευταία.

[Δημήτρης]

Σορρυ Υπατια, δεν το ειπα για να σε διορθωσω για τα κλαδια ελιας, παρανοηση. Αντιθετα, μου αρεσει πολυ σαν ιδεα, εχει πολυ ωραιο συμβολισμο. Μου φαινεται οτι οταν κατεβω Ελλαδα θα ψαξω να βρω μερικα.

[ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΑΛΑΝΙΚΑΣ]

Έχω μπόλικα από δαύτα...
Μόλις μάζεψα και την φετινή σοδειά. 15 ολόκληρα κιλά βρίσκονται σε κουβάδες για ξεπίκρισμα. Ας είναι καλά το δεντράκι.

[Λυκόφρων]

Προφανως, αν γινει μια τετοια γιορτη, εχει καθαρα ηλιακο χαρακτηρα, και υπαρχουν πολλοι ηλιακοι Θεοι, οποτε μπορουμε να βρουμε εναν μυθο (η, ακομα καλυτερα, να δημιουργησουμε εναν) που να εχει να πει κατι σχετικο με τη γιορτη.

Πολύ προχώ σε βρίσκω Δημήτρη! Και συμφωνούμε!

Στη Μάνη απ΄ όπου κατάγομαι τα Χριστούγεννα δεν ήταν τόσο σημαντική γιορτή όσο η Πρωτοχρονιά και εγώ ήξερα ότι ο Αη Βασίλης ερχόταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, όχι παραμονή Χριστουγέννων, όπως μαθαίνουμε τελευταία.

Και στη δική μου οικογένεια, που δεν έχουμε σχέση με Μάνη, ακριβώς το ίδιο ισχύει. Κι εγώ από μικρός, θεωρούσα πάντα κορύφωση την Πρωτοχρονιά.

Τώρα, ειδικά για τα Ραγκουτσάρια, έχω πολλές υποψίες για τη σημασία της ημερομηνίας τους. Δε θυμάμαι λεπτομέρειες, αλλά νομίζω πως έχει γίνει κάποιο μπέρδεμα με τις αλλαγές από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο και η 6η Ιανουαρίου είναι είτε αυτό που νομιζόταν ως Ηλιοστάσιο, είτε συμπίπτει με κάποια παλιά Πρωτοχρονιά.

[Υπατία]

Μιάς και κάνουμε αυτή τη συζήτηση θα ήθελα να θέσω ένα θέμα:
Τα Χριστούγεννα είναι η πιό ωραία γιορτή για τα παιδιά και ο Αη Βασίλης φέρνει τα δώρα.
Στα παιδιά τι θα πούμε; Πως θα μπορούσε να γίνει η μετάβαση σε κάτι άλλο;

Με ενδιαφέρει γιατί έχω μαθητές στο δημοτικό που με ρωτούσαν τις προάλες αν υπάρχει Αη Βασίλης και τους απαντούσα ότι εξαρτάται πως το βλέπει κανείς, και άντε από τη τρίτη τάξη και πάνω ψιλοκαλύπτονται απ΄ αυτή την αόριστη απάντηση, έχουν ήδη υποψιαστεί ότι τα πράγματα δεν είναι όπως τάξεραν, αλλά με τα πιτσιρίκια της πρώτης και της δευτέρας τι γίνεται; (για να μην αναφέρω τα νήπια)   

[Λυκόφρων]

Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστή απάντηση.

Είναι σωστό να απομυθοποιούμε τα πάντα στα παιδιά; Το βρίσκω όχι απλώς σκληρό, τελείως βάρβαρο. Η μυθοπλασία είναι μια ανάγκη όχι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για τους ενήλικους.

Πέρα από αυτό... δεν ξέρω πόσο νόημα έχει να αντικαταστήσεις τον Άγιο Βασίλη με κάτι πιο παγανιστικό. Άλλαξε ο Μανωλιός;

Βασικά... το να πεις πως ο Άη Βασίλης κάνει το χριστιανό και είναι κρυφοπαγανός... δεν είναι καθόλου ψέμμα! Αντίθετα, ταιριάζει γάντι στην ιστορία του χαρακτήρα! 

[Αταλάντη]

Τα χριστούγεννα έχουν καταντήσει, εδώ και δεκαετίες,  η γιορτή των
εμπόρων, που - πλέον - ελέω οικονομικής κρίσης δεν βλέπουν
την ώρα να εφαρμοστεί το εορταστικό ωράριο μήπως και κινηθεί
λιγάκι η αγορά με τον 13 ο μισθό.

Γιατί είναι τα χριστούγεννα η πιο αγαπημένη γιορτή των παιδιών; Επειδή στο πρόσωπο του Ιησού
γιορτάζουν όλα τα παιδιά, επειδή στολίζουν το σπίτι κι επειδή δέχονται δώρα.
Τον στολισμό και την ανταλλαγή δώρων τα έχεις και χωρίς Ιησού ή Αη Βασιλάκη: Γιορτάζεις το ηλιοστάσιο,
και την αναγέννηση του αήττητου ήλιου καθώς αρχίζει να μεγαλώνει πάλι η μέρα. Πόσοι μύθοι γύρω απ' αυτό το φυσικό φαινόμενο;
Πολλοί και όλοι τους υπέροχες αλληγορίες που βοηθούν το παιδί να κατανοήσει τι συμβαίνει εκεί πάνω
στον έναστρο ουρανό.

Τα δώρα δε χρειάζεται να τα φέρνει
καμία υπερφυσική οντότητα. Μάλιστα είναι καλύτερα να γνωρίζουν από νήπια ότι ακόμη και αν υπάρχουν,
σε κάποιο επίπεδο, υπερφυσικές οντότητες δεν είναι αυτές που σου φέρνουν δώρο την Μπάρμπι τον Σπάιντερμαν.
Αντικαθιστάς τη λατρεία του ήρωα της Coca Cola με περισσότερο φυσιολατρικές λατρείες διαπλάθοντας
πιο συνειδητοποιημένους μελλοντικούς πολίτες  και ως προς τις καταναλωτικές συνήθειες και ως προς την οικολογία.

[Υπατία]

Μόλις είδα τη σχέση Βασίλης-Βασιλιάς. Ο Άη Βασίλης μπορεί να ήταν εξ αρχής ο Βασιλιάς Ήλιος. Άν αλλάξει λίγο η όψη, συνδεθεί πχ λίγο παραπάνω με τα ξωτικά, γίνει πιό νέος......Τα παιδιά ούτως ή άλλως δεν ενδιαφέρονται για το θρήσκευμα αυτού που τους κάνει δώρα.... ....μπορεί να έπειθε (σαν μύθος εννοώ, τα πιτσιρίκια τόχουν ανάγκη το παραμύθι).

[Αντίοχος Αχαρνεύς]

Η θέση μου είναι ότι πρέπει να πούμε την αλήθεια, αλλά με έναν κατάλληλο τρόπο. Δηλαδή, τί θα έκανα εγώ; Θα έπαιρνα το παιδί ή τον μεγαλύτερο μαθητή καί θα του έλεγα: "Φίλτατε χ, σήμερα, τιμώνται τα Χριστούγεννα ως εορτή στην Δύση. Καί υπάρχει το θέμα πού με ερώτησες τί είναι ο Άη Βασίλης καί τα σχετικά. Λοιπόν άκου. Θα σου πω την ιστορία, όπως δεν θα σου την πει ποτέ κανένας θεολόγος στο σχολείο, αλλά καί κανένας άλλος, άλλοι επειδή την αγνοούν καί άλλοι επειδή δεν θέλουν να θίξουν τα κακώς κείμενα. Η ιστορία έχει ως εξής.
Η εκκλησία κάθε έτος, τιμά την 25η Δεκεμβρίου την γέννηση του Χριστού. Για ποιόν λόγο επιλέχθηκε αυτή η ημερομηνία, είναι άλλο θέμα. Πάντως, πολλοί θεοί πριν από την εμφάνιση του χριστιανισμού είχαν την 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα γέννησής τους. Ο χριστιανισμός επικράτησε μετά από μεγάλη σύγκρουση με τις άλλες προϋπάρχουσες θρησκείες, η οποία σύγκρουση κράτησε αιώνες.
Όσο για τον Άη Βασίλη, πρόκειται για τον ονομαζόμενο Μέγα Βασίλειο, ο οποίος είναι ένας από τους τρείς ιεράρχες, τους οποίους τιμούν τα σχολεία στις 30 Ιανουαρίου. Αυτός ναί υπάρχει. Αλλά ο Santa Clauss, ο χοντρός με τα ροδαλά μάγουλα καί τα κόκκινα ρούχα καί το έλκυθρο δεν υπάρχει. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.  
Επίσης, η 1η Ιανουαρίου, ως πρωτοχρονιά, προέρχεται από την Αρχαία Ρώμη, όπως καί τα ονόματα των μηνών που χρησιμοποιούμε σήμερα.
Επίσης, τα Κάλαντα, προέρχονται από την Ρωμαϊκή εορτή Καλένδες, που ήταν οι πρώτες ημέρες κάθε μήνα στην Αρχαία Ρώμη καί εορτάζονταν από τους Ρωμαίους, ενώ στις Καλένδες του Ιανουαρίου ήταν ο επίσημος εορτασμός όλης της πόλης καί η ενθρόνιση των αρχόντων. Από αυτές τις εορτές των Ρωμαϊκών Καλένδων, προέρχονται καί τα τραγούδια που ονομάστηκαν Κάλαντα, τα οποία όμως, με το πέρασμα του χρόνου προσαρμόστηκαν στην χριστιανική λατρεία. Παρά όμως την προσαρμόγή των Καλάντων στην χριστιανική λατρεία, η εκκλησία απορρίπτει αυτές τις εορτές.
Επίσης, οι Καλικάντζαροι, είναι επιβίωση από Αρχαία Ελληνική Παράδοση που φθάνει μέχρι σήμερα.
Αυτή είναι η αλήθεια φίλτατε χ, για όσα ρώτησες. Αν τώρα θέλεις να ακολουθήσεις τον ρυθμό των εορτών καί να εορτάσεις μαζί με άλλους, καλό είναι, διότι οι εορτές πάντα χρειάζονται στην ζωή μας. Απλώς να θυμάσαι, ότι ο μύθος δεν πρέπει ποτέ να ταυτίζεται
με την πραγματικότητα, διότι έχει άλλον σκοπό".  

[Υπατία]

Αντίοχε η τοποθέτησή σου είναι συνεπής και πολλή χρήσιμη για διευκρινήσεις σε μεγάλους μαθητές. 

[Λυκόφρων]

Μόλις είδα τη σχέση Βασίλης-Βασιλιάς. Ο Άη Βασίλης μπορεί να ήταν εξ αρχής ο Βασιλιάς Ήλιος.

Χεχε... συνδυάζοντας την άποψη της Αταλάντης, θα κατέληγα πως ήταν ένας Βασιλιάς, ήρθαν, του πήραν τη χώρα και τώρα κατάντησε να δουλεύει για την Coca-Cola!

[Αταλάντη]

Κάτι σαν τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ που δουλεύει για την Pizza Hut